Garbus jako poligon pomysłów, które wyprzedziły katalog

Klasyczny Garbus kojarzy się z prostotą: chłodzony powietrzem silnik, rozpoznawalna sylwetka i rozwiązania, które miały być trwałe oraz łatwe w obsłudze. Tym ciekawsze jest to, że w lokalnym materiale źródłowym dotyczącym projektów KdF obok samego „Beetle Project” zapisano całą listę odmian i eksperymentów, z których wiele pozostało jedynie ćwiczeniami konstrukcyjnymi.

Wśród nich znalazły się nie tylko pomysły oczywiste, jak wersja szkoleniowa, odmiana z kierownicą po prawej stronie, furgon czy podwozie pod samochód paczkowy. Lista obejmuje także rozwiązania brzmiące znacznie bardziej ambitnie: automatyczną skrzynię biegów, przekładnię z podwójnym sprzęgłem, napęd na cztery koła, eksperymentalną skrzynię, turbosprężarkę, silnik doładowany, przekładnię synchronizowaną, silnik z zaworami tulejowymi oraz pojazdy amfibijne.

Najbardziej intrygujące jest więc nie to, że Garbus był prosty, lecz to, jak wiele równoległych dróg rozważano wokół tej konstrukcji. Dla miłośników klasycznych części VW to przypomnienie, że za pozornie skromną techniką stało ogromne zaplecze prób, wariantów i niezrealizowanych koncepcji.