Mała lampka, duża lekcja oszczędności w Garbusie

W klasycznym Volkswagenie łatwo zachwycić się kształtem błotników, charakterystyczną pokrywą silnika czy prostotą wnętrza. Ale czasem najciekawsza historia kryje się w elemencie, na który patrzy się dopiero przy myciu auta: w obudowie lampki tablicy rejestracyjnej.

Lokalny materiał techniczny opisujący zmiany w Garbusie zwraca uwagę na późny model 1303. Mimo innych modyfikacji pokrywy silnika, zespół oświetlenia tablicy rejestracyjnej pozostał tam bez zmian. To bardzo „volkswagenowskie” podejście: jeżeli część działała, pasowała do stylistyki i spełniała swoją funkcję, nie trzeba było zmieniać jej tylko po to, by była nowa.

Później pojawił się jednak akcent oszczędnościowy. W opisie dla rocznika 1975 wskazano, że obudowę lampki wykonano z tworzywa sztucznego, ale zachowano na niej stylizowane przetłoczenia na górnej powierzchni. Innymi słowy: detal stał się tańszy w produkcji, lecz nadal próbował wyglądać jak zaprojektowany, a nie przypadkowo uproszczony.

Co ciekawe, ostatnie niemieckie Garbusy w wersji cabriolet z 1979 roku miały tę samą lampkę tablicy. Dla kolekcjonera to przypomnienie, że autentyczność klasyka często rozpoznaje się nie po wielkich hasłach, lecz po małych, konsekwentnie stosowanych częściach.