Małe lusterko, duża lekcja o ewolucji Garbusa

Przy renowacji klasycznego Volkswagena łatwo skupić się na silniku, zawieszeniu albo blacharce, ale o charakterze auta często decydują drobiazgi. Dobrym przykładem jest lusterko wewnętrzne w Garbusie. Według lokalnych materiałów technicznych dotyczących historii modelu, wczesny typ lusterka był stosowany także w okresie wojennym w modelach Type 82E i pokrewnych. Do 1949 roku element ten był malowany na czarno i mocowany do nadwozia trzema małymi śrubami.

W czerwcu 1949 roku pojawił się prostokątny kształt lusterka. W odmianach Deluxe wykończenie było polerowane, co dobrze pasuje do filozofii Volkswagena z tamtego czasu: konstrukcja nadal pozostawała oszczędna, ale wersje lepiej wyposażone dostawały drobne akcenty poprawiające odbiór wnętrza. W dokumentacji odnotowano też, że klasyczne mocowanie na trzy śruby miało swój kres, a później zastosowano obudowę z tworzywową otoczką i mocowaniem bezpieczeństwa, zaprojektowanym tak, aby w razie wypadku mogło się odłączyć.

To ciekawy detal dla każdego, kto kompletuje części do Garbusa zgodnie z rocznikiem. Lusterko nie jest tylko dodatkiem z kabiny: jego kształt, kolor, sposób mocowania i wykończenie potrafią zdradzić, czy auto jest składane z epokową dokładnością.