Garbus bez pedału sprzęgła: jak działał Automatic Stick Shift?

Garbus z przekładnią Automatic Stick Shift na pierwszy rzut oka przypominał samochód z automatem: kierowca miał do dyspozycji tylko pedał przyspieszenia i hamulca. Nie była to jednak klasyczna automatyczna skrzynia biegów. Instrukcja Volkswagena dla modelu z 1974 roku opisuje układ złożony z przekładni hydrokinetycznej, sterowanego wspomaganiem sprzęgła oraz mechanicznej, trzybiegowej skrzyni.

Kierowca nadal wybierał położenie dźwigni, korzystając z trzech zakresów jazdy do przodu i biegu wstecznego. Nie musiał natomiast wciskać sprzęgła. Jego rozłączenie następowało po lekkim poruszeniu lewarka, co pozwalało zmienić zakres. Przekładnia hydrokinetyczna umożliwiała również zatrzymanie samochodu z włączonym zakresem bez zgaszenia silnika.

Rozwiązanie miało własne zasady obsługi. Silnik można było uruchomić wyłącznie przy dźwigni ustawionej w położeniu neutralnym. Instrukcja zalecała ruszanie w zakresie oznaczonym cyfrą 1, a następnie przejście na zakres 2, przeznaczony do szybszej jazdy. Osobny zakres L służył między innymi do ruszania na stromych podjazdach lub z dużym obciążeniem. Automatic Stick Shift pozostawał więc skrzynią wymagającą decyzji kierowcy, ale eliminował najbardziej pracochłonny element zmiany biegów — ręczną obsługę sprzęgła.