Gdy Ameryka była jeszcze „za wcześnie” dla Garbusa

Na początku lat pięćdziesiątych nawet eksportowy Volkswagen Type 1 był autem bardzo skromnym. Lokalna literatura opisująca wersję Export Saloon z 1951 roku podkreśla, że w realiach tamtej dekady większość samochodów nadal wyglądała dość prosto, a Volkswagen – mimo lepszego, eksportowego wykończenia – nie był wyjątkiem. To ważny szczegół: dzisiejszy urok chromów, listew i drobnych detali często przesłania fakt, że Garbus startował jako samochód praktyczny, oszczędny i raczej pozbawiony pokazowego luksusu.

Najciekawsze jest jednak podejście do rynku amerykańskiego. W przytoczonym źródle pojawia się list Pona do Heinza Nordhoffa, w którym pada trzeźwa ocena: jest jeszcze zbyt wcześnie, by próbować sprzedawać Volkswageny w Stanach Zjednoczonych. Powód nie dotyczył wyłącznie samego auta, lecz zaplecza. Dealerzy handlujący europejskimi samochodami mieli nie znać się na ich obsłudze serwisowej, a wcześniejsze doświadczenia importerów psuły opinię takim pojazdom jako trudnym do utrzymania.

Z dzisiejszej perspektywy brzmi to przewrotnie. Model, który później kojarzono z prostotą napraw i ogromną popularnością, początkowo budził obawy właśnie przez brak odpowiedniego serwisu. To dobra lekcja dla miłośników klasyków: sama konstrukcja to jedno, ale o sukcesie samochodu decydują też części, wiedza mechaników i zaufanie użytkowników.