Hebmüller: Garbus, który musiał najpierw nauczyć się nie wyginać

W historii klasycznych Volkswagenów nazwa Hebmüller brzmi dziś niemal jak hasło dla wtajemniczonych. Lokalna literatura opisuje, że droga tej firmy była podobna do drogi Karmanna: najpierw potrzebna była oficjalna zgoda na budowę prototypów, a dopiero później, za aprobatą Volkswagena, można było myśleć o krótkiej serii produkcyjnej.

Najciekawsze jest to, że elegancki, dwumiejscowy roadster nie był po prostu Garbusem z odciętym dachem. Usunięcie stałej konstrukcji nad kabiną oznaczało kłopot typowy dla kabrioletów: brak sztywności. Hebmüller musiał więc przekonać Volkswagena, że jego projekt nie tylko dobrze wygląda, ale także nadaje się do normalnego użytkowania. Dopiero po uporaniu się z tym problemem roadster został uznany za gotowy do produkcji.

Źródło wspomina też o prototypach ukończonych w 1948 roku, opartych na bardzo wczesnych powojennych Volkswagenach. To świetnie pokazuje, jak szybko po wojnie wokół Garbusa zaczęły powstawać nie tylko auta użytkowe, ale też bardziej wyszukane odmiany. Dla miłośnika części i detali to przypomnienie, że w klasykach VW drobne różnice nadwoziowe często kryją całkiem dużą historię konstrukcyjną.