Fusca: klasyczny Garbus z katalizatorem i nietypowym wydechem

W historii Garbusa ciekawy jest moment, w którym bardzo tradycyjna konstrukcja musiała zostać dostosowana do nowszych wymagań eksploatacyjnych i emisyjnych. Lokalny fragment literatury dotyczący Fuski opisuje układ wydechowy z katalizatorem umieszczonym pod tylnym pasem nadwozia. Główny tłumik nie znajdował się centralnie za silnikiem, lecz był schowany pod tylnym błotnikiem po stronie kierowcy, a pojedyncza końcówka wydechu wychodziła pod nadkolem.

To drobny szczegół, ale dobrze pokazuje, jak projektanci potrafili „upchnąć” nowsze elementy w starej architekturze auta z silnikiem z tyłu. Źródło podaje też, że zastosowano specjalną, „sealed for life” wersję klasycznej czterobiegowej skrzyni manualnej, wywodzącej się z układu transaxle używanego w większości Garbusów od 1962 roku. W tej samej specyfikacji pojawia się dwuobwodowy układ hamulcowy: tarcze z przodu i bębny z tyłu.

Fusca zachowała więc rozpoznawalny charakter Garbusa, ale pod spodem widać było kompromis między klasyką a przepisami i oczekiwaniami późniejszej eksploatacji. Nawet deska rozdzielcza otrzymała praktyczne rozwiązanie: plastikową, miękką nakładkę zakładaną na starszy tłoczony panel stalowy.