Garbus 1200 z połowy lat 70.: fabryczna mieszanka epok

W historii Volkswagena Type 1 szczególnie ciekawe są egzemplarze z połowy lat 70. Lokalna literatura opisuje je jako samochody z okresu, w którym po kilku latach produkcji zniknęły bardziej rozbudowane odmiany Super Beetle, a podstawą oferty znów stała się prostsza konfiguracja: silnik 1192 cm³ oraz tylne zawieszenie z wahliwymi półosiami. Dla miłośników klasycznych części to ważna wskazówka, bo taki Garbus nie zawsze pasuje do prostego podziału: „stary” albo „nowy”.

Dobrym przykładem jest Type 1 z 1975 roku. Według źródła miał tylne lampy znane wcześniej z serii 1303, ale reszta nadwozia pozostawała bardzo bliska Garbusom z 1968 roku. To pokazuje, że pod koniec europejskiej kariery sedan nie był już autem stale modernizowanym od podstaw, lecz raczej modelem utrzymywanym przy życiu przez sprawdzone rozwiązania i wybrane nowsze detale.

Z punktu widzenia renowacji taka informacja jest praktyczna. Przy późnym Garbusie 1200 warto patrzeć nie tylko na rocznik, ale też na konkretny rynek, wersję i fabryczne połączenie elementów. To, co na pierwszy rzut oka wygląda jak późniejsza przeróbka, w niektórych przypadkach może być śladem oryginalnej, przejściowej specyfikacji Volkswagena.