Deska Garbusa: oszczędność, która stała się stylem

Jedna z ciekawszych cech klasycznego Volkswagena Type 1 kryje się nie pod maską, lecz przed kierowcą. Wczesny Garbus otrzymał lakierowaną, stalową deskę rozdzielczą z bardzo skromnym zestawem wskaźników. Lokalna literatura opisuje ją jako rozwiązanie zaprojektowane „do ceny”: bez zbędnych ozdób, z naciskiem na funkcję i łatwą produkcję. Mimo tego właśnie ta prostota stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych elementów wnętrza modelu.

Prototypowy VW38 wyznaczył układ, który według źródła utrzymał charakter desek Garbusa przez kolejne 14 lat. W praktyce oznaczało to minimum informacji potrzebnych kierowcy i czystą, symetryczną formę. Nawet późniejsze warianty wojenne zachowywały podobną logikę, choć pojawiały się drobne różnice, jak zaślepka z oznaczeniem KdF obok prędkościomierza. Dla dzisiejszych właścicieli to ważna wskazówka przy renowacji: w Garbusie „pusto” nie znaczy ubogo. Często właśnie brak nadmiaru przełączników, chromu i tworzyw najlepiej oddaje oryginalny charakter auta.